Takie chwile to się pamięta do końca życia

Kraków czekał - spokojny, spacerujący, życzliwy. Tylu ludzi nie ma na mieście w żadną, nawet tę najpiękniejszą sobotę. Bo to była sobota zupełnie inna niż wszystkie.

Na Rynku Głównym poustawiano setki krzeseł dla gości. Za dwadzieścia cztery godziny będą oglądać mszę w bazylice Mariackiej. Oglądać na telebimach. Już w sobotę te wielkie monitory otaczali krakowianie, turyści i przybyli na niedzielne uroczystości pogrzebowe. W domach przecież też są telewizory, ale oglądanie transmisji pod gołym niebem, w otoczeniu innych, którzy milczą, płaczą albo zwyczajnie komentują, to co innego. Wzruszenie jest większe, i żal, jeżeli czuje się żal.

- Przyjechałam rano, z mojej Warszawy. Od razu przyszłam na Rynek. I taka myśl się pojawiła - te dwa miasta jakoś się ze sobą połączyły, zlały się w jedno - mówiła w sobotnie popołudnie Ania, studentka psychologii. - To naprawdę niebywałe! W sobotę Kraków patrzył na Warszawę, w niedzielę Warszawa będzie patrzyła na Kraków. Moje miasto było początkiem żałoby, wasze jest jej końcem, i jestem pewna, że u was pojawi się nadzieja...

Bez pośpiechu

Krakowianie spacerowali. Po Plantach, po uliczkach wokół Rynku. Przyglądali się tym, co przechodzili obładowani plecakami. Odpowiadali na pytania o drogę, radzili, gdzie wypić dobrą kawę, gdzie zjeść coś tanio.

Ekipy telewizyjne snuły się wokół Rynku, wypatrując, który balkon będzie dogodniejszy do filmowania, z którego lepiej będzie widać i co właściwie będzie widać.

Snuły się, bo w sobotę Krakowowi wcale się nie spieszyło - taki niepośpiech udzielał się wszystkim. Wolniutko czyszczono posadzkę na Dworcu Głównym - z prędkością bardziej niż bezpieczną. Z czułością podlewano biało-czerwone pelargonie zawieszone w plastikowych doniczkach na dworcowym ogrodzeniu. Sennie myto schody przy wejściu.

Policjanci w radiowozach siedzieli nieruchomo, ratownicy medyczni stali na baczność na rogatkach Rynku.

W punkcie informacyjnym przy Wieży Ratuszowej jeszcze przed południem zabrakło "znaczków żałobnych".

- Ale może jeden jeszcze gdzieś pan znajdzie? - pytał z nadzieją starszy mężczyzna. - Widzi pan, bo mój najlepszy płaszcz, taki wyjściowy, jest w kolorze beżowym i nie pasuje, żebym w czymś tak jasnym szedł na pogrzeb, więc gdybym dopiął chociaż ten znaczek, to czułbym się stosownie do sytuacji...

Paweł

Do takiego Krakowa przyjechał z Wrocławia Paweł. Jeden z tysięcy gości, którzy chcieli uczestniczyć w niedzielnych uroczystościach. Paweł przywiózł swoją historię, swoje powody.

- Dwa tygodnie temu straciłem ojca, umarł na zawał - opowiada Paweł. - Jestem tu dla niego. On by tu był. Od kilku lat kłóciliśmy się ostro o politykę. Ja liberał, on skrajny prawicowiec. Nie umieliśmy mówić do siebie, krzyczeliśmy, przeklinaliśmy. W końcu przestaliśmy ze sobą rozmawiać, odwiedzać się. A potem tata umarł. Później zrozumiałem, że straciłem ojca, nie przeciwnika politycznego. Siedzę tak sobie w tym waszym Krakowie i myślę, że całe to kłócenie się nie miało żadnego sensu, to jedna z tych najbanalniejszych prawd, które docierają do człowieka, jak już jest po wszystkim. Jak już coś się straci.

Paweł chciał trochę spokoju. Wypić gdzieś kawę, pomyśleć. Ale ludzi dookoła niego były setki. Ktoś coś mówił, ktoś inny coś niósł, komuś dzwonił telefon, ktoś robił zdjęcia; ktoś witał się z rodziną, której nie widział sto lat. Telebimy były głośne, dzwony z telebimów były głośne. Paweł i tak czuł się w Krakowie lepiej niż we Wrocławiu - tam jest pustka i bardzo dużo wyrzutów sumienia.

Wawel

Trzeba było iść na Wawel. Póki jeszcze można. Bo być w tę sobotę na Wawelu, to prawie tak jak być tam w tę niedzielę.

Od strony ulicy Kanoniczej ustawiła się długa kolejka. Setki ludzi - setka do setki i w ciągu dnia zrobiło się kilkanaście tysięcy. Kolejka mówiła wszystkimi językami świata - od czeskiego po japoński. Podziwiała widoki ze wzgórza, zachód słońca, Wisłę i... samą siebie, bo naprawdę była długa.

A gdzie ta krypta? W katedrze. A wejść można? Już chyba nie. Dlaczego takie strome schody do tej katedry? Bo to stare schody. Ale jak trumnę wnieść po nich? Pewnie na ramionach. Wnosili już tak kiedyś? No raczej nikt z nas tego nie widział.

Aniela

Ta historia, i mówi to sama pani Aniela, jest jak z filmów.

Po prostu pani Aniela nie chciała być sama w domu. Pomyślała więc, że przyjmie kogoś do swojego pustego i za dużego domu w centrum Krakowa. Sąsiadka mówiła: "Oszalałaś Anielcia, bo to wiesz na kogo trafisz, a jak cię okradną?". Na to pani Aniela, że trzeba ufać ludziom i że słuchać już nie może historii o tym, jak ludzie zarabiają na wynajmowaniu mieszkań na ten jeden weekend.