Ignorancja matematyczna jest składową humanisty

Pod koniec komuny ktoś wybitnie głupi (nawet uwzględniając wyśrubowane standardy całej tamtej formacji) podjął decyzję o wyrzuceniu matematyki z listy obowiązkowych przedmiotów maturalnych. Domyślam się motywów owej decyzji.

W powojennej tradycji do dobrego tonu należało, aby przedstawiciele "inteligencji humanistycznej" podkreślali swoją ignorancję matematyczną. Bez cienia wstydu, wręcz z dumą. Dwóje z matmy i fizy, przechodzenie z klasy do klasy tylko dzięki piątkom z polskiego i opowieści o tym, jak na maturze ściągę z matmy podsuwali sami nauczyciele - były wręcz niezbędnymi składnikami drogi życiowej większości naszych artystów, dziennikarzy, polityków. Pokażcie mi współczesnego poetę, który wie, co to jest całka, potrafi w pamięci obliczyć pierwiastek kwadratowy z dwucyfrowej liczby albo wyliczyć wysokość drzewa bez włażenia na nie z taśmą mierniczą.

Opowieści o tym, że kiedyś było inaczej (że młody Mickiewicz pisał rozprawki matematyczne, że Słowacki na emigracji utrzymywał się z gry na giełdzie, że Hipolit Cegielski był nie tylko znakomitym przedsiębiorcą, ale również autorem cenionych podręczników greki czy poetyki) - brzmią obecnie równie fantastycznie jak historyjki o dwudziestoletnim czekaniu na założenie telefonu.

W swojej naiwności myślałem, że odkręcenie tego idiotyzmu będzie jedną z pierwszych decyzji rządów solidarnościowych. Tymczasem musiało (?) minąć aż dwadzieścia pięć lat, żeby znowu na maturze pojawiła się obowiązkowa matma. A więc wyrosły dwa pełne pokolenia ludzi, którzy mogli spokojnie olewać naukę matmy, bo wiedzieli, że maturę i tak zdadzą. Odrabianie tych zaniedbań potrwa co najmniej dwa razy więcej czasu. Ale przynajmniej się zaczęło. Jeśli jakiś kolejny geniusz znowu nie dojdzie do wniosku, że można być inteligentem bez znajomości twierdzenia Pitagorasa czy rachunku prawdopodobieństwa.

Przeczytaj: Uczniowie przeliczyli się na maturze z matematyki?