Szukałam szkoły 2.0, wylądowałam w epoce kredy

Drukarka w sali komputerowej jest, ale nigdy nie była używana; dwa laptopy też są, ale w jeden uderzył piorun - taka jest szkoła, do której wróciłam. Do swoich byłych szkół średnich oprócz Renaty Radłowskiej wrócili również reporterzy z wszystkich oddziałów "Gazety". Szukaliśmy śladów szkoły 2.0.

Nie, wcale nie chodziło nam o to, żeby sprawdzać infrastrukturę i liczyć inwentarz. Powód naszego powrotu był zupełnie inny. Chcieliśmy zobaczyć, czy współczesna szkoła została w epoce kredy (przede wszystkim w podejściu do wykorzystywania nowych mediów), czy może przeskoczyła na inny poziom - ten, na którym od dawna są dzieciaki.

Bo w to, że mamy dzieci, które świetnie poruszają się w świecie 2.0, nie wątpiliśmy. Dorasta przecież pierwsze pokolenie, które nie pamięta czasów sprzed epoki internetu - Wikipedia to dla nich podstawowy podręcznik, prezentacje w Power Poincie to standard, obecność w portalach społecznościowych to norma. W wirtualu spędzają prawie tyle samo czasu co w realu.

Czy do nich dorosła więc szkoła? Czy umie nowe media wykorzystać i na tej płaszczyźnie porozumiewać się z uczniami, a może wciąż się ich boi? Ale też: czy umie naprawić błędy - wychowaliśmy młodzież, która często nie rozumie pojęcia "korzystania ze źródeł", która za pewnik przyjmuje wszystko, co mieści się w internecie (niestety, bez jakiejkolwiek analizy). No właśnie: wychowaliśmy czy może jednak pozwoliliśmy jej samej się wychować, bo kiedy ona wkraczała w świat nowych mediów, to my byliśmy w epoce kredy.

Nasza akcja "Szkoła 2.0" toczy się w wielu miastach. Nie tylko tych dużych, także mniejszych. I dobrze: byliśmy w szkole mało statystycznej. A więc nie tylko w świetnych ogólniakach i w przyzwoitych technikach, ale również w gorszych liceach i zawodówkach z problemami. Przez tydzień opisywaliśmy w naszych blogach szkolną rzeczywistość (szkola20.blox.pl). Efektem tych powrotów są nasze reportaże o szkole 2.0, wszystkie oddziały "Gazety" drukują dziś opowieści swoich reporterów.

Gdzie ja wróciłam? Do "skórzanki" (kończyłam Technikum Przemysłu Skórzanego). Kiedyś szkoły naprawdę wyjątkowej, ze świetną kadrą. Dziś "skórzanki" właściwie nie ma - to zlepek szkół. Uczy się tam młodzież z problemami - ta "zagrożona niedostosowaniem społecznym, demoralizacją, wykluczeniem"; młodzież trudna, często z rodzin patologicznych. Tam szukałam śladów 2.0. Czy znalazłam? Odsyłam do mojego reportażu w głębi numeru. Powiem tylko, że "skórzanka" nie jest 2.0. Nie znaczy to, że być taką szkołą nie chce; po prostu problemy ma zupełnie inne. Ale to też jest jakiś wycinek polskiej edukacji, prawdziwy wycinek.

Tak naprawdę dyskusja o szkole 2.0 dopiero się zaczyna. Mamy nadzieję, że wezmą w niej udział nauczyciele, rodzice, dzieci, a więc wszyscy, którzy tworzą szkołę i którzy mają wpływ na to, jaka będzie w niedalekiej przyszłości. Na taką dyskusję czas jest najwyższy. Lepszego momentu po prostu już nie będzie.

Czy szkoła, w której się uczysz, w której uczy się Twoje dziecko, w której Ty uczysz - jest szkołą 2.0? Czekamy na Wasze opinie.
Piszcie na adres: [e-mail]
Dyskutujcie na naszym forum
Dzwońcie pod numer telefonu: 12 629 52 31
Relacje reporterów "Gazety", którzy wrócili do swoich szkół znajdziesz tu: szkola20.blox.pl