Co ja widzę: Przyznaj się, Żydzie

Przeciekawie zabrzmiał apel wojewody Stanisława Kracika i Krzysztofa Jakubika, szefa tutejszego urzędu statystycznego, by w przyszłorocznym spisie powszechnym ludzie "przyznawali się" do swej narodowości. Oto w Polsce urzędy nie apelują do obywateli, by ci podali, ile mają aut, izb, hektarów, lewych dochodów i nieślubnych dzieci, ale namawiają do szczerości ludzi skrywających swą narodowość. Bardzo ciekawe dlaczego.

Urzędnicy oświadczyli przedwczoraj, że ułatwią ludziom "swobodne przyznanie się". Nie bardzo wiadomo, co mają znaczyć te "ułatwienia" i po co ktoś ma się "swobodnie przyznawać" do czegokolwiek. W ogóle nawoływanie urzędników do "przyznawania się" mierzi mnie i wzdryga. Możliwie, że ten apel wynika z za dużej liczby poczciwych lektur traktujących o tradycyjnej polskiej tolerancji. Od najpobożniejszych lektur język nie robi się niestety bardziej giętki, a świat nie pięknieje. Racje statystyków, by spis powszechny był rzetelny, wydają mi się słabe wobec kosztów "swobodnego przyznania się" do czegoś słabo w Polsce tolerowanego. Racje urzędów miną się raczej z racjonalnym i prościutkim pomysłem na święty spokój zwykłego nierdzennego obywatela. Obywatela, któremu aż nadto wystarczą gorące apele czystych etnicznie internautów, polityków i kapłanów każdego dnia postulujących, by podający się za Polaków przyznali się, kim są naprawdę.

W mojej sceptycznej ocenie akcji krakowskich urzędników jak szatan czynna jest też absolutna niewiara w dyskrecję jakiejkolwiek instytucji państwowej. W Polsce poznaliśmy po wielokroć detale najtajniejszych dochodzeń, najpoufniejsze zeznania, najpilniej strzeżone nagrania i supertajne listy nazwisk. Stukrotnie przekonaliśmy się, że żadna baza danych nie jest w Polsce tajemnicą, a gwarantowane przez państwo "ułatwienia" dają stuprocentową gwarancję utrudnienia.