Zamiast matematyki rozmowa o poezji Szymborskiej

W planie lekcji na czwartek klasa II A z Gimnazjum nr 2 w Krakowie nie miała języka polskiego. O Wisławie Szymborskiej uczniowie rozmawiali więc na matematyce.

"Niektórzy lubią poezję

Niektórzy -

Czyli nie wszyscy.

Nawet nie większość wszystkich ale mniejszość.

Nie licząc szkół, gdzie się musi" - napisała poetka w wierszu, który gimnazjaliści omawiają w II klasie.

Uczniowie z Gimnazjum nr 2 rzeczywiście do czytania poezji w szkole w większości czują się przymuszeni. Mało kto siada z tomikiem wierszy po lekcjach. - To dość staroświeckie - mówi Agnieszka Barszczewska z II A. - I trudne - dodaje Alicja Haberska.

Choć dla Sylwii Sosień nie aż tak bardzo. Ona poezję akurat czyta dla własnej przyjemności. A jeśli chodzi o Wisławę Szymborską najbardziej lubi jej wiersz "Terrorysta".

W czwartek na matematyce, która w związku z śmiercią poetki przerodziła się w lekcję języka polskiego, omawiali

jej odczyt noblowski : "Poeta i Świat". Zanim jednak zaczęli, polonistka Gabriela Olszowska przeczytała żartobliwy kwestionariusz poetki.

Pozycja do pisania wierszy: najchętniej wpółleżąca.

Idol: Andrzej Gołota.

Nałogi: papierosy...

- O kogo chodzi" - spytała nauczycielka?

- Szymborską - rozległy się w klasie ciche szepty.

Budynek gimnazjum znajduje się przy ul. Studenckiej. Szymborska swego czasu mieszkała 300 metrów od szkoły - na Krupniczej 38, w Domu Literatów. W ubiegłym roku jej sekretarz Michał Rusinek, odwiedził szkołę i czytał uczniom "Limeryki".

- To bardzo fajne było - przypomina sobie Magda Leszczyńska z II A.

Uczniowie dostają zadanie. W odczycie noblowskim poetki mają podkreślić słowa, których nie rozumieją.

Podkreślają "demagog" i "Eklezjasta".

Olszowska im je tłumaczy. A potem pyta: - Tylko tyle? To bardzo mało?

- Bo ona pisała tak prosto - mówi Sylwia Sosień.

Potem na podstawie fragmentów odczytu noblowskiego na małych żółtych kartkach piszą pytania, które chcieliby zadać poetce.

"Czy chciała pani powiedzieć, że niewiedza prowadzi do wiedzy?", "Dlaczego natchnienie rodzi się z <>", "Dlaczego ludzie upierają się przy swoich racjach, a nie chcą słuchać innych?", "Jak pani myśli, dlaczego poezja jest niedoceniona?", "Czy wolałaby Pani wiedzieć niewiele o wszystkim czy wszystko o jednej rzeczy?", "Dlaczego odpowiedzi rodzą pytania?", "Co jest dla pani istotą cierpienia?".

Dzwoni dzwonek. Gabriela Olszowska zbiera wszystkie kartki z uczniowskimi pytaniami do Szymborskiej. Odpowiedzi radzi szukać w jej wierszach .