Seniorzy z czterogwiazdkowego pensjonatu

Pan doktor jest młody, przystojny i elegancki. Zna się na wielu rzeczach. Na przykład zna się na biznesie i starości - razem z żoną zainwestował w interes, o którym jeszcze parę lat temu ludzie powiedzieliby: ryzykowny. Małżeństwo lekarzy ryzyka się nie bało. Zbudowali w podkrakowskim Głogoczowie czterogwiazdkowy pensjonat dla staruszków - ale innych, niż ci statystyczni. Dla bogatych albo z bogatymi krewnymi.

Biznes okazał się celnym strzałem.

- Społeczeństwo się starzeje i osób po siedemdziesiątce szybko przybywa, a na starości można zarobić równie dobrze, co na młodości - mówi Wojciech Dubiel, lekarz, właściciel Domu "Na Wzgórzu" (zawsze w garniturze, zawsze z gładko przyczesanymi włosami, zawsze uśmiechnięty i z piękną polszczyzną na ustach). - Także na starości zagranicznej, bo Polacy z zagranicy coraz częściej wolą spędzać ostatnie lata życia w polskich pensjonatach, niż w tych amerykańskich albo nawet australijskich - dodaje.

Uśmiech to zasada

Głogoczów - niewielka wieś pod Krakowem, jakieś dwie minuty od zakopianki, ale w miejscu, do którego nie dociera ani hałas mknących samochodów, ani spaliny. Ludzie mieszkają tu raczej w starych domach, ale też sporo jest tych nowiutkich - ogrodzonych drogim płotem, z podjazdami. Kiedy doktor Dubiel budował pensjonat, ludzie się burzyli: że umieralnię im stawia, że po głównej drodze (tej samej, po której wożą chleb z piekarni) będą im jeździć karawany.

Ale doktor się uparł. Chodził, tłumaczył, przekonywał mieszkańców, że to dla nich będzie dobry interes, bo jakaś nowa inwestycja powstanie, bo pieniądze z podatków zostaną u nich. Dom postawił. Elegancko rozwiązał "pewne problemy" (i subtelnie, bo na jeżdżące po drodze karawany nikt we wsi nie narzeka).

W latach 70. i 80. nazwano by to domem spokojnej starości. Ale wtedy wyglądałby zupełnie inaczej. I żaden z podopiecznych nie miałby tyle frajdy z pomieszkiwania w nim.

- Bo to nie dom opieki, nie dom starców, nie dom spokojnej starości, ale pensjonat. Albo raczej czterogwiazdkowy hotel - mówią jego mieszkańcy. Są w nim luksusy, wygody, jest estetyka. Wszystko po europejsku. Gdzie jest ten luksus? Nie kapie ze ścian, bo w pensjonacie nie ma przepychu. Luksus to oferta, podejście do klienta, szacunek.

Dom, a właściwie willa (1700 m2, kilkadziesiąt pokoi, tyle samo łazienek, salon do masażu, siłownia, biblioteka, sala telewizyjna) ma olbrzymi taras, z którego widać panoramę gór (za taki widok w hotelach płaci się wielkie pieniądze). W recepcji, na wzór tych hotelowych, witają zawsze dwie panie - w wykrochmalonych uniformach, z profesjonalnym uśmiechem. Kolory na ścianach radosne, ale stonowane - dla jednych do wyciszenia, dla innych do pobudzenia. Przy recepcji jest świetlica, a właściwie salon z olbrzymim telewizorem, ze stołem, sofami.

W salonie zawsze ktoś jest - czasem dwadzieścia osób, czasem pięć. Staruszkowie rozsiadają się wygodnie, parkują wózkami przy stolikach. Milczą albo plotkują. Zdarza się taka cisza i senność, że nawet, kiedy na czerwonym pasku w TNV24 leci coś ważnego, w salonie nie rusza się powietrze. Tu się siedzi i tu się czeka. Tu przychodzi personel - stąd zabiera na badania, masaże, kąpiele, rehabilitację. Panie w uniformie tak białym, że aż kłuje w oczy, podchodzą do podopiecznych i pomagają wstać. Delikatnie, za łokieć. Podtrzymują aż złapie się pion. Coś poszepczą do ucha, pogłaszczą po policzku. I oczywiście się uśmiechają. Bo w Głogoczowie uśmiech to zasada.

Stołówka jak restauracja (stoły nakryte białymi obrusami, menu wisi na tablicy). Korytarze i klatki schodowe czyściutkie jak w biurowcach. Duża winda ze stali nierdzewnej. Biblioteka jak salonik bogatej cioci. Doktor Dubiel tak właśnie chciał: - Wszystko musi do siebie pasować. Nie razić przepychem, ale zachwycać elegancją i czystością.

Wyrzucona za "dziadka"

Nie było innej niszy na rynku, że Dubiel wziął się właśnie za taki pomysł?

Pewnie były.

Kilka lat temu jego rodzina szukała miejsca dla dziadka, oczywiście na odpowiednim poziomie. Dubiel studiował medycynę, dobrze wiedział, jakiej dziadek wymaga opieki i jakie miejsce mogło by mu się podobać. Nie znalazł go, więc postanowił je stworzyć. Razem z żoną (też studentką medycyny) objeżdżał w weekendy wioski w pobliżu Krakowa.

Dubiel: - Zależało nam na niedalekim sąsiedztwie miasta. Tak, żeby w każdej chwili sprawni mieszkańcy mogli się do niego wybrać. Zjeść ciastko na Rynku, pospacerować po Plantach.

Trafił się Głogoczów, idealny. Wzięli kredyt, zaczęli budowę (zajęło im to parę lat). Dom seniora "Na Wzgórzu" otwarto w lipcu ubiegłego roku. Na początek Dubielowie mieli pięciu klientów. Koledzy się śmiali, oni robili biznesplany. Teraz mówią, że interes będzie lepszy, jak tylko spłacą kredyty.

Ile zarabiają? Pan doktor nie chce o tym mówić, ale wszystko można policzyć. Mają 45 podopiecznych, część pokoi to apartamenty za 4,5 tysiąca zł miesięcznie, luksusowa "jedynka" to 3-4 tysiące, standardowa - 2 tysiące (w "dwójce" można zamieszkać już za 1800). U Dubielów nie zarabia się źle: np. pielęgniarki mają 15 złotych na godzinę. Płacą, ale też sporo wymagają. Do umowy o pracę pan doktor dołączył niepisany aneks: "najwyższy szacunek wobec mieszkańców domu". Kiedyś zwolnił opiekunkę, która o tym zapomniała - o starszym panu powiedziała "dziadek".

- Luksus kosztuje. Również luksus pracy w takim miejscu - podkreśla Dubiel.

Doktor właśnie robi specjalizację z medycyny rodzinnej (jego żona z interny, ale w planach ma również specjalizację z geriatrii, więc kiedy skończy, będą mieli na miejscu fachowca od starości). Dziś pan doktor ma 32 lata. Lubi dobre garnitury (ale tylko w pracy), ma słabość do drogich wód toaletowych. Dba o siebie: jeździ na rowerze, na rolkach.