Ateistyczny marsz przejdzie przez Kraków

- Jesteśmy ateistami i agnostykami, ale nie wszyscy z nas to antyklerykałowie czy zwolennicy aborcji. Nie głosimy żadnych wywrotowych haseł. Chcemy normalnie żyć i śmiało przyznawać się do tego, kim jesteśmy - o pierwszym w Europie Marszu Ateistów i Agnostyków, który 10 października przejdzie ulicami Krakowa rozmawiamy z jego organizatorką Eweliną Podsiad

Rafał Romanowski: Pierwszy marsz w Polsce...

Ewelina Podsiad*: ...i pierwszy w Europie. Jak dotąd w żadnym kraju takie marsze nie były organizowane. Pytanie, dlaczego akurat w Polsce, wydaje nam się pytaniem oczywistym.

Jednak to pytanie zadam: dlaczego?

- Bo uważamy, że jako ateiści i agnostycy jesteśmy dyskryminowani. Ma to swoje źródło nie tylko w polskiej mentalności, ale choćby w codziennym życiu, np. podczas prowadzonego przez władze państwowe spisu powszechnego. Co ma wpisać ateista w rubrykę "wyznanie" skoro nie jest żadnego wyznania, a innej rubryczki nie ma?

Zostawić pustą kratkę.

- Żadne wyjście. Równie dobrze uczestnikom marszu można byłoby powiedzieć: zostańcie w domu. A tak zwykli przechodnie na ulicy zobaczą pierwszy organizowany na taką skalę ateistyczny coming out.

Co stanie się zatem w Krakowie 10 października?

- Nic złego. Po prostu grupa 150, może kilkuset ludzi przemaszeruje ustaloną trasą spod Collegium Novum UJ, przez Rynek Główny aż pod pomnik słynnego pisarza, publicysty, a prywatnie twardego ateisty, Tadeusza Boya-Żeleńskiego.

Kraków nie ma przecież specjalnych ateistycznych tradycji, a wręcz przeciwnie.

- Może i nie ma, ale na pewno mieszka tu sporo ludzi, którzy nie wierzą w Boga i pragną to wreszcie publicznie powiedzieć, nie narażając się na szykany czy towarzyski ostracyzm. Ludzi, którzy są kwalifikowani w społeczeństwie jako katolicy wedle wpisów w księgach chrztu, a którzy w dorosłym życiu nie mają z Kościołem nic wspólnego. Świadomość tego problemu wśród Polaków jest żadna, większość ateistów nawet nie podejmuje prób zmiany tego stanu rzeczy. A dodajmy, że nie jest to wcale łatwe. Aby zostać wykreślonym z kościelnego spisu i nie być automatycznie ujętym w statystykach wierzących, czyli dokonać tzw. apostazji, trzeba przedstawić dwóch świadków, słać pisma do księdza, od którego dobrej woli zależy, czy owo pismo dotrze do danej kurii. Ta z kolei wcale nie musi zająć się sprawą. Bardzo to kłopotliwe i dla niewierzących krzywdzące.

Przeszłaś apostazję?

- Nie. I wiem, że przez to mogę narazić się na zarzut bycia niewiarygodną. Myślę o tym, ale na razie nie mogłabym zrobić tego mojej rodzinie. To bardzo drażliwy temat. Pochodzę z małej wsi na Mazurach, gdzie wszyscy wokół praktykują katolicką wiarę. Nie chcę narażać na docinki czy szykany moich bliskich, z którymi i tak trudno mi dojść w tej kwestii do porozumienia.

Wybraliście Kraków, bo tu działacie jako Młodzi Wolnomyśliciele.

- Owszem. Choć dopiero się formujemy. Przygotowywaliśmy się do marszu niemal rok. Organizujemy go w kilkadziesiąt osób jako grupa do niedawna blisko współpracująca z Polskim Stowarzyszeniem Racjonalistów. Spotykamy się w krakowskich kawiarniach, organizujemy przeglądy filmowe w klubie Re i kinie Mikro, dyskutujemy. Wśród nas są zarówno gimnazjaliści, jak i osoby około czterdziestki, sympatyzują z nami też np. kadra naukowa, socjologowie, filozofowie, lekarze w starszym wieku.

W styczniu tego roku Ariane Sherine, brytyjska pisarka i dziennikarka "Guardiana", wraz z Brytyjskim Towarzystwem Humanistycznym zorganizowała akcję "There's probably no God. Now stop worrying and enjoy your life", czyli w wolnym tłumaczeniu: "Boga raczej nie ma. Nie martw się, po prostu ciesz się życiem". Kolorowymi reklamami oblepiono 800 londyńskich autobusów, w metrze zawisło kolejne tysiąc plakatów, billboardy świetlne emitowano przy pełnej zgiełku handlowej arterii Oxford Street. Akcja spotkała się z wielkim odzewem, a na specjalny fundusz ateistów wpłynęły tysiące funtów. Zamierzacie zrobić coś podobnego w Krakowie?

- Mamy sporo pomysłów. Choćby taki, aby wykupić reklamy z naszym pozytywnym przesłaniem na tramwaju linii 8...

Aha, przejeżdża zaraz pod sanktuarium w Łagiewnikach...

- ...i pod samym papieskim oknem.

To prowokacja.

- Niekoniecznie. Nie głosimy żadnych wywrotowych haseł. Chcemy normalnie żyć i śmiało przyznawać się do tego, kim jesteśmy. To taka nowa wersja kampanii "Niech nas zobaczą", z tym że my z mniejszościami seksualnymi mamy niewiele wspólnego.