Sicilia. Świetnie i po swojemu

Pierwsze wieści nadeszły na dwóch nogach. To było na skwerku u wylotu Meiselsa, koło kiosku. "Dżen dobre" - powiedziały - "zapraszam do włoska restauracja".

Pogadaliśmy chwilę, bo rzuciło mi się w oczy, że to - mówiąc ściślej - restauracja nie włoska z nazwy, a sycylijska. Nazywa się bowiem Sycylia; na dodatek na reklamie wyraźnie jest napisane "Vincenzo & Francesco zapraszają na włoskie dania" (a ci panowie to bracia). I że jest w dziwnym miejscu - przy ulicy Dietla. A jeszcze ściślej - przy Augustiańskiej. No, wiecie, szanowne czytelniczki zaprawione w spacerach, i wy, ich towarzysze, Augustiańska to nie jest centrum świata. Tu dotąd wielkich restauracji nie bywało. Był, owszem, bar rybny na rogu Meiselsa. Jest, owszem, Pasibrzuch, w tym samym miejscu, do którego lepiej się przebrać w specjalny kostium, bo człowiek przesiąka kuchennymi miazmatami. Ale żeby Włosi? Sycylijczycy? No i żeby na Kazimierzu były dwa sycylijskie punkty żywieniowe? Jakoś mi się wierzyć nie chciało.

Ale w kilka dni później przyszła do mnie wiadomość: stołowała się córka, poleca. Następnego dnia przyszedł esemes od koleżanki ze szkolnej ławy: "a byłeś w tej sycylijskiej, na Augustiańskiej?". Głupio się robi człowiekowi, kiedy wszyscy chodzą. Przyszła więc chwila w niedzielę niezbyt ciekawą, na deszcz idącą, że się sam wybrałem dla uniknięcia wstydu. No i, co tu ukrywać, z wielkiej ciekawości, z wielkiej miłości do sycylijskiej kuchni.

Wnętrze jak wnętrze, nie nastraja bardzo optymistycznie. (Ale nie takie wnętrza we Włoszech się widywało, bo tam wnętrza bywają doprawdy takie sobie, często wręcz obskurne. Więc czyste, nowe, ale bez wielkiego wdzięku wnętrze, z oknami wychodzącymi na sklep "sprzedaż dywanów", na ulicę idącą od Wisły, mokrą od deszczu, to jest doprawdy nic wielkiego. Gorsze rzeczy się widywało). Facet spotkany niedawno pod kioskiem, ten sam, który wetknął mi ulotkę, wita w wejściu. Usadza grzecznie. Świeczkę zapala. Obok jacyś państwo, tacy miejscowi raczej, już zaznajomieni z knajpiarzem, choć knajpa działa ledwie od miesiąca. Do tego jacyś młodzi, anglojęzyczni, z walizkami, w drodze na Balice, pewnie z jednego z okolicznych hosteli.

Karta jak karta. Włoska raczej niż sycylijska. Talerz przystawek, piatto salume e formaggi, do tego placek pizzowy, czyli focaccia. Nic wielkiego, ale przyjemnie się je, dobra szynka, niezgorsza kiełbasa, i ta ciepła focaccia. Ładnie podane, można zamówić na spółkę, czytać przewodnik po Włoszech - leży na półce. Potem zupa, zuppa di pomodoro, gęsty krem z pomidorów. Wiadomo, zima, więc wiadomo, pomidory z puszki są podstawą tego dania. Ale zupa gęsta, treściwa taka, z grzaneczkami obok, i w sensie ścisłym pomidorowa. Ona ducha pomidorowości, tę słodycz niezbyt natrętną, lekko podbitą kwaskiem, wyraża genialnie; i można sobie pooglądać to wnętrze pozbawione niemal właściwości i prowadzić wewnętrzny dyskurs: że jak to możliwe, czytelnicy płci obojga, że takie nic, taka dzielnicowa knajpa włoska, z wystrojem, że pożal się boże, jest przy tym knajpą prawdziwą, od serca, i karmi tak dobrze? To jest włoski paradoks. Niejeden sobie na nim zęby połamał.

Spoglądamy na choineczki już zdechłe, na pojedyncze butelki wina poprzyczepiane do ściany, na zdjęcia jakieś takie... Ale nadchodzą dania, jedno po drugim, i przestaje nam się chcieć rozglądać. Każde dziobie w swoim talerzu, dziobie żwawo, bo każdemu smakuje. Pizza sparaciono, ze szparagami, całkiem, całkiem, choć pewnie jadało się lepsze, kiedy pora na szparagi (ale ponoć vita z karczochami, pomidorami i oliwkami jest świetna, zjem innym razem); pizza Palermo znakomita, z krewetkami i pietruszką, prościutka taka, nieprzesadna, świecąca kolorami, a do tego przyjazna, aromatyczna. Podobnie makaron, spaghetti gamberi e prezzemolo, czyli z krewetkami, pietruszką i czosnkiem - ech, nie ma to jak makaron dobrze ugotowany, jak krewetki chrupiące pod zębem, jak aromaty pietruchy i czosnku. No i dają sosu nie za dużo, po włosku, makaron się nie topi w brei.

A ja sobie zamówiłem takie klasyczne danie drugie - grigliata di carne, czyli mieszanka mięs z grilla, z kiełbaską jagnięcą, z kotlecikiem wieprzowym, z kawałkami kurczaka. A to wszystko przyrządzone po ichniemu, czyli bez panierowania, tylko z czosnkiem i cytryną. Te mięsa się pławią w czosnku, nabierają wyrazu od cytrynowego soku. Pewnie nasze to mięso, nie ichnie, pewnie kiełbaska u nas zrobiona, i kurczak też Polak. Ale - rzekł mi jeden ze współwłaścicieli, ten odpowiedzialny za kuchnię - "wszystko robię, jak mnie mama uczyła". W tym zdaniu się kryje włoska tajemnica, czyli przechodzenie z pokolenia na pokolenie, włoska mama, Włochy. Sycylia, powiedział mi jeszcze, będzie coraz bardziej obecna w Sycylii, będzie więcej dań lokalnych, ale trzeba na to poczekać. Pożyjemy, zobaczymy. Ale wrócę tu. Zamówię sobie pizzę Serafina, na cienkim cieście, z sosem pomidorowym i anchois - takie uliczne pizze są zwykle świetne. Zamówię sobie pasty.

Co mnie najbardziej cieszy w ostatnich miesiącach, to te miejsca, nie zawsze najbardziej wypasione, nie zawsze docenione, takie dzielnicowe raczej, gdzie gotują ludzie z innych stron, którzy przyjechali do nas zbudować (a może odbudować) życie. Robią po swojemu, robią często świetnie. Może epoka włoskiej kuchni po polsku kończy się powoli, może nam wyrośnie kiedyś pokolenie ludzi odpornych na urok makaronu z nadmiarem sosu, na pizzę przemoczoną albo przesuszoną? Taka Sicilia, położona - licząc krakowskimi standardami - mało centralnie, bo jakieś 50 metrów od głównej ulicy, ma może szanse na przeżycie, na swój fanklub. Czego jej z całego serca życzę. (Tylko żeby Sycylia była bardziej obecna, tylko żeby było odrobinkę taniej).

Sicilia, ul. Dietla 33 (ale wejście od Augustiańskiej)

Cztery osoby zapłaciły (bezalkoholowo) 170 zł, ku własnemu zadowoleniu.

Nie mogę nie donieść, że bar kiełbasiany Felek, o którym pisałem ostatnio, zamknął już podwoje.

Trattoria Soprano. Coś o wchodzeniu dwa razy >>