Spacerownik po krakowskich kawiarniach

Konserwatywni krakowianie nie od razu przekonali się do publicznego picia kawy w kawiarniach. Początkowo pijali ją trochę potajemnie... w domach. W środę z "Gazetą" ukaże się spacerownik po krakowskich kawiarniach, a w niedzielę zapraszamy wszystkich na spacer kawiarnianym szlakiem.

Anna Goc: Trudno w Krakowie znaleźć uliczkę, nad którą nie unosi się aromat kawy. Które kawiarnie odwiedzimy podczas niedzielnego spaceru?

Krzysztof Jakubowski, autor spacerownika: Na trasie spaceru mamy ok. 40 kawiarni. Opowiem o cukiernikach szwajcarskich, którzy właśnie w Krakowie podnieśli tę trudną sztukę na najwyższy poziom. Pokażę, gdzie Austriak Winter prowadził pierwsze w Krakowie kawiarnie urządzone na wzór wiedeński, z gazetami, stolikami do gry w karty i bilardem. Opowiem o kawiarni Wielanda, gdzie pod koniec XIX w. pojawiły się pierwsze w mieście pokoiki dla pań. Obejrzymy wreszcie ślad po uwielbianej przez artystów kawiarni Paon.

Krakowianie od razu polubili kawę?

- Polubili, choć początkowo pijali ją w domach. Duchowieństwo zalecało raczej picie czekolady, długo uznając kawę za trunek pogański. Prawdziwa historia krakowskich kawiarń zaczyna się dopiero wtedy, kiedy przejmują je cukiernie.

Nad Wisłą rozkwitło życie kawiarniane porównywalne np. do paryskiego?

- Tak, zwłaszcza w centrum miasta. Artyści, dziennikarze, politycy omawiali przy kawie najważniejsze sprawy, niejednokrotnie plotkowali, załatwiali interesy. W kawiarniach tętniło prawdziwe życie miasta. Do tej pory są w mieście miejsca, w których nie umawiając się, można spotkać znajomych. Taką kawiarnią pozostaje ciągle jeszcze Rio.

Nie tęskni pan za tym dawnym kawiarnianym klimatem miasta?

- Tęsknie, nawet bardzo. Z kawiarniami łączył się typowo krakowski, nieśpieszny styl życia. Dlatego apeluję do krakowian: odwiedzajmy kawiarnie i budujmy ich klimat. Jedyne życie, jakie ma głębszy sens, to życie towarzyskie...