Moda na dwóch kołach się toczy

Szykowny rowerzysta nie założy kolarek z błyszczącej lycry ani żółtej koszulki lidera. Tutaj chodzi o coś więcej. By jeździć godnie, by dobrze się ubrać i dopasować strój do swojego roweru - najczęściej miejskiego, holenderki lub starych, klekoczących polskich modeli. W polskich miastach zapanowała moda na Cycle Chic.

Jak się wożą rowerzyści? Zobacz galerię zdjęć mody rowerowej

Od kilku lat rowerzystów na tradycyjnych, często jeszcze komunijnych "góralach" coraz częściej wyprzedzają czy wręcz wypierają osoby, dla których rower jest niejako uzupełnieniem modnego i eleganckiego wizerunku. Zjawisko to nie wzięło się znikąd: istniało, ale dotąd niezdefiniowane, nienazwane. W XIX w., czyli u zarania dziejów roweru, cykliści nosili się mało praktycznie, ale bardzo elegancko, a rowerzystki, którym nie wypadało pokazać nawet kostek u nóg, jeździły, rzecz jasna, w długich sukniach. Historię ubioru rowerzystów od 1817 r. do początków XX w. można prześledzić na stronie holenderskiego Narodowego Muzeum Rowerów.

Pojęcie "cycle chic" zdefiniował w 2006 r. duński fotograf i filmowiec Mikael Colville-Andersen. Jest ono grą słów, gdzie "chic" oznacza szyk, a "chick" dziewczynę. Z czasem termin ten objął także mężczyzn.

Rowerowe godziny szczytu w Kopenhadze

Andersen na początku miał jednak na myśli głównie stylowo ubrane dziewczyny na równie stylowych metalowych rumakach. Kopenhaski fotograf zaczął publikować ich zdjęcia w swojej autorskiej galerii na Flickrze, a w 2007 r. przeniósł się na bloga. Dziś jest on prawdziwą komercyjną platformą. Znajdziemy tam już nie tylko notki i zdjęcia "skołowanych" Duńczyków, ale także filmiki, reklamy akcesoriów do roweru i stroju oraz linki przekierowujące do ciekawych miejsc w Kopenhadze. Copenhagen Cycle Chic z bloga dokumentującego dobrze ubranych rowerzystów przekształcił się w stronę promującą wielkomiejski styl życia.

Za Kopenhagą podążyły inne europejskie państwa i miasta, w których rowery i cykliści są elementem codziennego krajobrazu - m.in. Holandia (Amsterdam, Haga i Belgia). W zeszłym roku w Irlandii zorganizowano pierwszą edycję pokazu mody Cycle Chic. Organizatorzy chcieli dowieść, że akcesoria i ubrania "na rower" nie muszą być tylko praktyczne i funkcjonalne.

Pokaz mody Cycle Chic

To świetna okazja do autopromocji dla producentów rowerów, designerów kasków, toreb i innych dodatków. Ich wyroby można nabyć również przez internet. Na stronie sklepu London Cycle Chic kupić można miejskie rowery w zaporowych, jak na polską kieszeń, cenach, peleryny wzorowane na XIX-wieczne, a także kaski stylizowane na kapelusze lub czapki z daszkiem.

Na świecie szybko zaczęły mnożyć się podobne inicjatywy. Blogi tego typu zakwitły także w krajach, których na pierwszy rzut oka można by nie kojarzyć z wysoko rozwiniętą "kulturą rowerową": w Brazylii, Rumunii, a także w Polsce.

Rowerowa pogoń za króliczkiem

Pierwszym blogiem promującym i dokumentującym polski Cycle Chic był blog Wićki (Witolda Kopcia), zawodowo łódzkiego strażnika miejskiego, a prywatnie entuzjasty dwóch kółek.

- W 2007 r. kupiliśmy wraz z moją ówczesną narzeczoną rower - białego, stylowego i pięknego holendra. Zacząłem zauważać u siebie ciągoty do snobizmu podobnego do tego, jaki przejawiają miłośnicy starych dobrze zachowanych samochodów. W 2008 kolega z nieformalnej Grupy Pewnych Osób naprowadził mnie na bloga kopenhaskiego - opowiada o początkach.

Wićka opublikował na swoim blogu manifest szykownego rowerzysty, wzywający do godnej, "inspirującej" innych jazdy, w której przedkłada się styl nad prędkość. Inną naczelną zasadą jest dbałość o sprzęt i traktowanie roweru jako dopełnienie własnego stylu. Przy czym uwaga: nie wypada, by rower i akcesoria były droższe od całości stroju rowerzysty. Oznacza to, że rower ma być po prostu elementem codzienności, jak w Holandii czy Danii, a nie kolejną droższą lub tańszą zabawką.

Dla Joanny Jałowiec, dziennikarki "Gazety" i założycielki drugiego po łódzkim bloga, Kraków przez ostatnie dwa lata stał się rowerową stolicą naszego kraju.